گل بوته ها ته جاده گل بوته ها وا شدند که بین خطوطو تماشا کنند چه تصویرآرامشی می شه دید خدا شاهد شعرهای منه منی که تو رو می برم روی دوش کمی آب از خنده دل بنوش منو تو؛ تو این ثانیه دعوتیم به لبخند گل های گل خونه ها هوای دلم تنگ مثل چشام بگو کی به مقصود دل می رسی دعا کن که بارون بیاد رو غبار بشوره هوا

خطوط روشن خطوط روشن راهو منم تن خسته ی خاموش اسیر جاده ام اما چه تاریک شب بی هوش مه و ماه در همه اینجا نشونی را نمی بینم نشونی هامو گم کردم از این اندوه؛ دلگیرم دو چشمم را نبند امشب که از این جاده می ترسم نگام کردی و جا موندی بدون؛ بی حس و دل پیرم عجیبه اینکه تفسیرت شده تقدیر من ای

آروم نمی گیری تو رو دیدم که تْو راه دلم می تازی و آروم نمی گیری به چشمونم نگاه خیره می ندازی به زیبایی تصویر که می نازی؟ به من گفتی کمی آروم دلت رو مهربون تر کن من اینجا بی تو گمراهم دلت رو تْو دلم جا کن اگه در شعر من شوره خیالم خالی از حسه ولی احساس تو خوبه من از عشق تو آگاهم